پنج ساله

اینم از صدو پنج سال.

حالم خوبه. امسال فقط دو نفر تولدمو تبریک گفتن. باقی یا یادشون نبود یا پیشم نبودن.

اولین سالی بود که تولدمو دور از خونه بودم. قدم بزرگی برداشتم. امیدوارم بتونم قدم های بزرگتری بردارم. وارد تنهایی بزرگی شدم. اما اصلا نیازی به عادت کردن ندارم. مثل اینکه سالهاست تنها بودمو خبر نداشتم! الان که کلا کسی دورو برم نیست میبینم دنیای من هیچ تغییری نکرده! منم و ذهن درگیر خودم. دلم برای کسی تنگ نمیشه! نمیدونم چرا! دیگه خاطره ها مثل قبل اذیتم نمیکنن! کلا یک بی حسی عجیبی نسبت به همه چیز دارم! ولی در مورد آیندم دلم روشنه اونم نمیدونم چرا!کلا حالم خوبه :)

...پس از صد سال...